Polegają na dokładnych oględzinach powierzchni złączy spawanych. Metoda ta stosowana jest jako badanie wstępne polegające na bezpośrednim wykryciu i ocenie nieciągłości powierzchniowych (podtopienia, wklęśnięcia, pęknięcia, braki przetopu) oraz licznych wad kształtu elementów (porowatość, ubytki, pustki, odkształcenia). Metodę wizualną stosuje się na samym początku kontroli, jeszcze przed wykonaniem pozostałych badań takich jak radiografia czy badania ultradźwiękowe. Wśród badań wizualnych wyróżniamy dwie techniki:
bezpośrednią – badanie odbywa się za pomocą tzw. „oka nieuzbrojonego”. Można się również wspomóc: fiberoskopami, boroskopami, soczewkami, lupami, lusterkami kontrolnymi;
pośrednią – bardziej złożona, w której wykorzystuje się technologie cyfrowe: fotografie, wideoskopy, endoskopy.

Badań wizualnych połączeń spawanych dokonuje się w kontekście wymagań normy PN-EN ISO 5817:2014-05, która określa trzy poziomy jakości oznaczone symbolami „B” – wymagania ostre, „C” – wymagania średnie, „D” – wymagania łagodne.